Go/no-go, tik op groen, nooit op rood

Wat het van je vraagt

Go/no-go vraagt remmen. Steeds weer op groen tikken bouwt een klaarstaande beweging op, en het rode signaal vraagt je die op tijd te stoppen. Dat vermogen om een reflex af te breken heet responsinhibitie.

Het is de vaardigheid achter een melding niet beantwoorden op de seconde dat hij binnenkomt, of niet klikken voordat je hebt gelezen. Het spel maakt het zichtbaar in 20 seconden.

Zo speel je

1. Een cirkel flitst in het midden op, ongeveer een derde seconde.
2. Groen, tik zo snel als je kunt.
3. Rode ring, doe niets.
4. Veertig signalen, drie op de vier groen, nooit meer dan twee rode op rij.
5. Je score gaat van 0 tot 100. Een tik op rood kost meer dan een gemiste groene.

Het onderzoek erachter

Franciscus Donders beschreef de voorloper van deze taak in 1868, reageren op het ene signaal en het andere negeren (Donders, 1868). Sindsdien is het een kerninstrument om te bestuderen hoe het brein een respons stopt, met een frontaal gebied genaamd de pre-SMA dat actief is in alle versies van de taak (Simmonds et al., 2008).

De commissiefouten, de tikken op rood, horen bij de betrouwbaarste van de klassieke aandachtsmetingen, met een test-hertestbetrouwbaarheid van 0,76 (Hedge et al., 2018). En een taak oefenen maakt je vaardiger in die taak (Simons et al., 2016). Twintig seconden per dag houdt die rem in oefening.

Op je weekkaart

Go/no-go voedt je stat Focus. Het deelt het focusvak van de ochtendroutine met Kleur.

Het is ook een van de drie spellen van je allereerste sessie in de app, samen met Duel en Reeks.

Vragen

Stelt go/no-go ADHD vast?

Nee. De taak wordt gebruikt in aandachtsonderzoek, maar een spel van 20 seconden kan niets vaststellen. Alleen een klinisch onderzoek door een professional kan dat.

Waarom kost een tik op rood meer?

Een tik op rood is de fout waar het spel om draait, de rem die faalde. Hij weegt 70% van de score, een gemiste groene 30%.

Waar is de volledige test?

De pagina van de go/no-go-test legt de score uitgebreid uit, met zijn betrouwbaarheid en zijn grenzen.

Bronnen

1. Hedge C., Powell G., Sumner P. (2018). The reliability paradox. Behavior Research Methods 50(3), 1166 to 1186. PMC5990556. doi.org/10.3758/s13428-017-0935-1
2. Donders F.C. (1868, translated 1969). On the speed of mental processes. Acta Psychologica 30, 412 to 431. doi.org/10.1016/0001-6918(69)90065-1
3. Simmonds D.J., Pekar J.J., Mostofsky S.H. (2008). Meta-analysis of Go/No-go tasks. Neuropsychologia 46(1), 224 to 232. doi.org/10.1016/j.neuropsychologia.2007.07.015
4. Simons D.J., Boot W.R., Charness N. et al. (2016). Do brain training programs work? Psychological Science in the Public Interest 17(3), 103 to 186. doi.org/10.1177/1529100616661983